Tatry - zwiedzanie

 

Zwiedzanie Tatr odbywało się w tamtych czasach zwykle w towarzystwie górala-przewodnika rekrutującego się często z tatrzańskich poszukiwaczy skarbów, myśliwych, kłusowników czy pasterzy (te profesje były zresztą często łączone). Nie istniała baza noclegowa. Sypiano w szałasach pasterskich lub naprędce skleconych z gałęzi schronieniach od deszczu, a często pod gołym niebem lub pod wielkim głazem, w tzw. kolibie (albo kolebie). Radykalne zmiany nastąpiły dopiero w 2. pół. XIX w. Początkowo górale, a po nich towarzystwa turystyczne oraz indywidualni inwestorzy, w ramach uprzystępniania Tatr zaczęli budować różnego rodzaju schroniska turystyczne, schrony, altany i wiaty chroniące od deszczu i wiatru. Pierwsze tatrzańskie schronisko turystyczne zbudował nad Morskim Okiem w 1827 r. (niektóre źródła podają wcześniejszą datę) Emanuel Homolacs, ówczesny właściciel dóbr zakopiańskich. Na przeł. XVIII i XIX w. w Dolinie Kościeliskiej, na Starych Kościeliskach, stała karczma, w której często nocowali ówcześni turyści, a stałymi gośćmi byli górnicy wydobywający w licznych kopalniach rudy i kruszce. Niektóre schroniska były urządzane w zaadaptowanych szałasach pasterskich, inne budowano specjalnie. Część z nich była nie zagospodarowanymi schronami, gdzie sypiano na pryczach, na posłaniu z trawy i gałęzi kosodrzewiny. Inne miały stałych gospodarzy, kuchnię i świadczyły usługi gastronomiczne.

System reklamy Test